Anonieme datingverhalen – Just-Inn hotel (deel 2)

Deel 1 gemist? Lees hoe het eerste deel van Alexandra’s date verliep.  

“De volgende ochtend werd ik wakker, het moet een uur of 8 à 9 geweest zijn. Hij was naakt. Ik was naakt. We lagen op een bank. Ik dacht: ‘Wie ís is dit in godsnaam?’ De man zat van top tot teen ónder de tatoeages. Van de tekst op z’n knokkels had ik al begrepen dat er geen ‘fuck’ maar ‘Puck’ stond. De naam van z’n dochter, die die avond keurig bij de oppas was ondergebracht. Verder zag ik zelfs dat hij z’n bedrijfsnaam had getatoeëerd. Met een spelfout.”

Escape room

“God. Het lag daar. En ik dacht ‘Waar ben ik? Waar zijn mijn kleren? Wat is dit?’ Toen ik aan de andere kant naast me keek, zag ik een dekentje liggen, met heel veel bloed erop. Even dacht ik dat ik ongesteld was, maar het bleek de bloeding op mijn been te zijn. Ik heb het dekentje netjes opgevouwen en onder de bank weggemoffeld. Toen stond ik op. Op zoek naar mijn kleren. Ik zag alleen mijn broek liggen. Mijn ondergoed kon ik nergens vinden. Toen ik een blik naar buiten wierp, zag ik daar mijn string en bh liggen. Geen idee meer hoe dat daar was gekomen. ‘Geeft niks. Iedereen doet dat’, sprak ik mezelf van binnen bemoedigend toe. Toen ik de balkondeur wilde openen, bleek hij op slot. Het leek wel een escape room. Ik moest de sleutel zoeken. Tuurlijk. Alle laadjes heb ik open gehad. Ik wist nog steeds niet wie er in het huis woonde. Ik kwam een rijbewijs tegen, maar ook allemaal meisjesspullen. ‘Dat is bijzonder’ dacht ik nog.”

“Ik had inmiddels wel door dat Carla in de slaapkamer lag. Ik kon me ineens herinneren dat er vannacht wat slaapkamergeluiden over en weer waren gegaan. Ik ging weer verder met mijn investigation. Koelkast open. Aanrecht af, zonnebrand lag er en een telefoon. Via Google Maps kwam ik erachter dat ik in Dordrecht was. De sleutel kon ik nog steeds niet vinden. Carla en de twee mannen sliepen nog. Er zat maar één ding op. Terug naast die knul kruipen, die nog steeds opgebaard op de bank lag.”

Ontwakende vrouw

“Eenmaal goed en wel in de foetushouding op de bank, ging de telefoon af. Uit de slaapkamer kwam de knul van Carla lopen. Die nam de telefoon op. Ondertussen deed ik keurig alsof ik sliep. Het gesprek ging letterlijk zo: “Ja, ja, nee, nee. Nee. Weet ik niet. Ja! Nee! Nee, echt niet!” De telefoon werd opgehangen en de knul liep naar ons toe en gaf de kale bats een pets op zijn hoofd. “Je moet naar huis. Je hebt een probleem.” Kale bats schoot overeind, rookte een sigaret, trok zijn kleren aan en gaf mij een kus. Ik deed de scène van de pas ontwakende vrouw na.”

“De deur ging dicht. ‘Actie’, dacht ik. Ik ging rechtop op de bank zitten. Kale bats had schijnbaar de sleutel van de balkondeur en deze gelukkig achtergelaten, dus ik kon eindelijk bij mijn ondergoed. Toen ik de edele delen weer bedekt had, schreeuwde ik: “Carla! zijn jullie bézig?” Dat was niet zo. Dus ik stormde de slaapkamer binnen en ging bij Carla en haar knul in bed zitten.”

“Wat was dat nou aan de telefoon?”, vroeg ik aan de man van Carla.

Hij: “Hij heeft een probleem.”

Ik: “Laat me raden; hij heeft een vriendin.”

Hij: “Ja, hij heeft een vrouw. Ze belde om te vragen waar hij bleef, want ze zat met de kinderen aan de ontbijttafel op hem te wachten.”

Roze nagellak 

“Na een bezoekje aan de Albert Heijn gingen Carla en ik uiteindelijk met de trein weer richting huis. Thuis kroop ik in bed om de rest van mijn kater uit te zitten. Toen kwam ik ergens achter. Ik bekeek mijn handen en mijn immens slecht gelakte nagels. Toen wist ik het weer. Ik ging ‘s nachts m’n nagels bijwerken. De kale bats was zo dronken dat hij had geroepen:  “Doe mijn nagels ook maar.” Roze. ‘s Ochtends arriveerde hij dus ruikend naar seks en met roze nagellak bij zijn vrouw en kinderen aan de ontbijttafel. Hoe hij dat verkocht heeft? Ik ben er zo benieuwd naar. Later bekeek ik zijn Facebook timeline. Hartstikke getrouwd dus. En daarna kwam ik op haar timeline. Alleen maar felicitatieberichten. Wat bleek; zijn vrouw was die vrijdag ook nog jarig geweest..”

Alle namen en sommige locaties in dit verhaal zijn gefingeerd.

Beeld: Flickr, Susan Blase