Anonieme datingverhalen – Just-Inn hotel

Iedereen heeft weleens een grappige, bijzondere, vreselijke of opzienbarende date gehad. Ik vang de verhalen en deel ze hier in de rubriek ‘Anonieme datingverhalen’. Waargebeurd, maar anoniem verteld, zodat geen detail bespaard hoeft te blijven.

“Het was een bloedhete vrijdag in juli vorig jaar. Althans, ik had het blóedheet. Carla en ik gingen een biertje drinken bij De Witte Aap in Rotterdam. We hadden geen concreet plan en we waren ook gewoon met de auto. De avond, de De Witte Aap, Rotterdam, de mannen. Het lag allemaal aan onze voeten.”

Kale bats

“Al snel zat een hoogst vervelende vent in onze irritatiezone. Daar moesten we zo snel mogelijk weer vanaf komen. Gelukkig was de redding nabij. Carla haar oud-collega’s. We wurmden ons los van de irritante kerel en liepen naar hun toe. We haakten aan bij die groep. Zeven mannen. God. Wat was dat gezellig. Vele biertjes later belandden we, met de complete mannenclub, via de Ierse pub in een kroeg op het Stadhuisplein. Onderweg daarnaartoe zei Carla: “Al deze mannen zijn bezet, op eentje na, maar ik weet niet wie en ik weet niet of de informatie nog klopt.”

Eenmaal binnen was de dansvloer leeg. ‘Die is van ons’, besloten we. Inmiddels wist ik niet meer waar de drank vandaan kwam – ik voelde hem al aardig hangen. Maar hij kwam. En bleef komen. Nog meer bier, nog meer shotjes. Afijn. Wij de dansvloer op. Er werd van die reet-shake-muziek gedraaid. Daar werd al snel klef op gedanst door Carla en mij met de mannen. Ach, je hebt een bakkie op, kan mij het schelen, dacht ik. Carla had dans-sjans met een knul, ik met een andere. We hadden de lelijkste van het stel al als vrijgezel bestempeld. Dus we dachten; dit is veilig gebied, dus dit kan wel. Toen ik me op een gegeven moment omdraaide op de dansvloer, zag ik Carla ineens heftig heupswingend en lapdancend op een van die gasten zitten. ‘Yes. Dan is die van mij sowieso bezet, nog meer zekerheid’, dacht ik. Ik denk dat ik daarna ineens stond te tongen met die kale bats van mij. Later kwam het besef: ‘zou deze dan vrijgezel zijn? Is de informatie van Carla dan toch verouderd?’.”

Just-Inn hotel

“De stem van Justin Timberlake vulde in hoog volume de dansvloer.

Toen vroeg hij, de kale bats: “Hou je van Justin?”

Ik, blij -eindelijk een mannelijke Justin-lover- : “Jaaaaa, daar ben ik weleens geweest! Fan-tas-tisch!”

Hij: “Kom mee naar buiten!”

Dus ik dacht; hij wil vast praten over het laatste concert van Justin. Eenmaal buiten, liep hij zo het terras over, de straat op.

Ik: “Waar gaan we heen?”

Hij: “Naar het Westin.”

Ik: “Westin Hotel? Oh, ik verstond Just-in.” Oeps.

Ik was totaal niet fuck ready. M’n benen waren niet geschoren en de rest ook niet. Toen ging het snel in mijn hoofd: ‘Is het Westin sjiek? Nee. Hebben ze daar dan scheermesjes? Nee. En ik ben Carla samen. Nee. We gaan niet. Toen kwam Carla al lallend met haar man naar buiten. “Alexandra, we gaan mee met deze man en hij mag ook mee.”, wijzend naar de kale bats. We stapten de taxi in. Carla en haar man op het voorste bankje, ik en de kale bats op het bankje daarachter.”

Tasmanian devil in de douche

“Hoe lang de rit duurde weet ik niet meer. Eenmaal in het huis van de man van Carla fluisterde ik haar toe: “Ik ben hier totaal niet klaar voor.”, waarop Carla de mannen toeriep “Wij gaan even douchen.” Eenmaal in de badkamer moest er snel gehandeld worden. Als Tasmanian devils gingen we tekeer.  Deur op slot, kastjes open, laadjes open, douche aan, scheermesje ter hand en gáán. In alle haast haalde ik mijn been open. Het bloed stroomde eruit. De hele ziekenhuiswitte badkamer zat er onder. Toen had die jongen ook nog eens alleen maar witte handdoeken. Ik heb toch de boel daar maar mee gedept. Daarna hup, weer in de kleren om vervolgens oververhit terug te komen in de woonkamer. De rest van de avond herinner ik niet meer. Alleen van de dingen die ik de volgende ochtend zag…..”

Deel 2: hoe verliep de nacht en dag er na? 

Alle namen en sommige locaties in dit verhaal zijn gefingeerd. 

Beeld: justintimberlake.com